เดิมมีชายคนหนึ่ง ชื่ออ้าย ท่าเหล็ก ได้ถือไก่มาตัวหนึ่งเพื่อเอามาเป็นไก่ต้ัง หวังที่จะได้ไก่ป่ามาเป็นเพื่อนทางทิศเหนือของบ้านนาเลี่ยง และได้เห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินมา นายอ้ายจึงเดินเลี่ยงๆเข้าไปหา ก็ได้ไปทักสาวที่หนองแห่งหนึ่งชื่อว่า “หนองเหนี่ยง” จึงได้ชื่อว่า “บ้านนาเลี่ยง” จนถึงปัจจุบัน
การสืบทอดของราษฎรในหมู่บ้านนาเลี่ยงมีดังนี้ เริ่มจากปู่ ย่า ตา ทวด เป็นต้นมา มีราษฎรมาอาศัยไม่ มาก และไม่มีหัวหน้าปกครองเลย คงมีแต่ผู้เฒ่าผู้แก่ที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านที่ชาวบ้านนับถือ เช่น นายเพิ่มนายปู่จา นายต๋ัน และนางเว้ง พอปีๆหนึ่งก็ได้รวบรวมสิ่งของไปถวายให้เจ้าหลวงลําพูน ต่อจากน้ันมาก็ได้มีการแต่งต้ังผู้ใหญ่บ้านขึ้นมา ชื่อนายแก้ว แก้วนิลตา เป็นผู้ใหญ่บ้านคนแรกปกครองบ้านนาเลี่ยงมาได้ประมาณ๗ปี กว่าแล้วได้ลาออกจากตําแหน่ง จึงได้มีการแต่งต้ัง นายอุ้ย ปวกพรมมา ขึ้นมาเป็นพ่อขุนทรงยศแห่งตําบลนาทรายและได้รักษาตําแหน่งนี้มานานกว่า ๒๐ ปี จึงได้ถึงแก่กรรม ต่อมาได้แต่งต้ัง นายแปง สุคําตา เป็นผู้ใหญ่บ้านได้ ๑ ปี ก็ได้รับตําแหน่งเป็นกํานันตําบลนาทรายสืบมา (ในอดีตเรียกกํานันว่าปู่แคว้น) ท่านได้ปกครองราษฎรตําบลนาทรายได้ประมาณ ๓๕ ปีพออายุได้ ๖๐ ปีก็ได้ลาออกจากตําแหน่ง และได้เลือก นายผัดสุคําตาเป็นผู้ใหญ่บ้านแทน จึงได้มีการริเริ่มสร้างโรงเรียนในหมู่บ้าน โดยเริ่มสร้างอาคารชั่วคราวพร้อมราษฎรในหมู่บ้านเดิมมีชายคนหนึ่ง ชื่ออ้าย ท่าเหล็ก ได้ถือไก่มาตัวหนึ่งเพื่อเอามาเป็นไก่ต้ัง หวังที่จะได้ไก่ป่ามาเป็นเพื่อนทางทิศเหนือของบ้านนาเลี่ยง และได้เห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินมา นายอ้ายจึงเดินเลี่ยงๆเข้าไปหา ก็ได้ไปทักสาวที่หนองแห่งหนึ่งชื่อว่า “หนองเหนี่ยง” จึงได้ชื่อว่า “บ้านนาเลี่ยง” จนถึงปัจจุบัน
การสืบทอดของราษฎรในหมู่บ้านนาเลี่ยงมีดังนี้ เริ่มจากปู่ ย่า ตา ทวด เป็นต้นมา มีราษฎรมาอาศัยไม่ มาก และไม่มีหัวหน้าปกครองเลย คงมีแต่ผู้เฒ่าผู้แก่ที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านที่ชาวบ้านนับถือ เช่น นายเพิ่มนายปู่จา นายต๋ัน และนางเว้ง พอปีๆหนึ่งก็ได้รวบรวมสิ่งของไปถวายให้เจ้าหลวงลําพูน ต่อจากน้ันมาก็ได้มีการแต่งต้ังผู้ใหญ่บ้านขึ้นมา ชื่อนายแก้ว แก้วนิลตา เป็นผู้ใหญ่บ้านคนแรกปกครองบ้านนาเลี่ยงมาได้ประมาณ๗ปี กว่าแล้วได้ลาออกจากตําแหน่ง จึงได้มีการแต่งต้ัง นายอุ้ย ปวกพรมมา ขึ้นมาเป็นพ่อขุนทรงยศแห่งตําบลนาทรายและได้รักษาตําแหน่งนี้มานานกว่า ๒๐ ปี จึงได้ถึงแก่กรรม ต่อมาได้แต่งต้ัง นายแปง สุคําตา เป็นผู้ใหญ่บ้านได้ ๑ ปี ก็ได้รับตําแหน่งเป็นกํานันตําบลนาทรายสืบมา (ในอดีตเรียกกํานันว่าปู่แคว้น) ท่านได้ปกครองราษฎรตําบลนาทรายได้ประมาณ ๓๕ ปีพออายุได้ ๖๐ ปีก็ได้ลาออกจากตําแหน่ง และได้เลือก นายผัดสุคําตาเป็นผู้ใหญ่บ้านแทน จึงได้มีการริเริ่มสร้างโรงเรียนในหมู่บ้าน โดยเริ่มสร้างอาคารชั่วคราวพร้อมราษฎรในหมู่บ้าน1 หลัง เพื่อให้เด็กในหมู่บ้านได้ศึกษาเล่าเรียน และปีต่อมาจึงรับงบประมาณจากทางราชการเป็นจํานวนเงินประมาณ ๒๕,000 บาท และเริ่มทําการก่อสร้างขึ้นแต่ไม่สําเร็จ นายปัด สุคําตา จึงได้ลาออกจากตําแหน่งและได้มีการเลือกต้ัง นายสิงห์คํา สุภาใจดี ได้เป็นผู้ใหญ่บ้าน เมื่อวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๐๑และท่านจึงได้ริเริ่มสร้างอาคารเรียนต่อจากผู้ใหณ่บ้านคนเดิม โดยเรี่ยรายเงินจากราษฎรในหมู่บ้าน แต่ยังไม่ทันเสร็จก็ได้ลาออกจากตําแหน่งเมื่อวันที่ ๑ เมษายน ๒๕๐๔ ราษฎรจึงได้เลือก นาย สุคํา ตาจา เป็นผู้ใหญ่บ้านคนต่อมาเมื่อวันที่ ๑ เมษายน ๒๕๐๔ ท่านได้ประชุมราษฎรเพื่อทําการก่อสร้างอาคารเรียนที่ยังทําไม่เสร็จ ให้เสร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี และได้ฉลองเปิดป้ายอาคารเรียนหลังนี้ และต้ังชื่อว่า โรงเรียนนาเลี่ยงประชาสงเคราะห์ ท่านได้ดํารงตําแหน่งผู้ใหญ่บ้านมาได้ ๔ ปี จึงได้ลาออกจากตําแหน่งเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๘ และได้เลือก นาย คํา เอี่ยมฤทธิ์เป็นผู้ใหญ่บ้านคนต่อมาเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๘ ท่านเร่วมแรงร่วมใจกับราษฎรในหมู่บ้าน นิมนต์ท่านครูบาชัยวงศ์ศาพัฒนา เป็นประธานเพื่อปรับปรุงถนนในหมู่บ้าน พร้อมท้ังสร้างสะพานข้ามลําห้วยขึ้น ๒ แห่ง คือลําห้วยแม่แต๊ะและลําห้วยต๋ม โดยไม่ได้ใช้งบประมาณของทางราชการเลย ต่อมาปีพ.ศ. ๒๕๑๑ ท่านได้ลาออกจากตําแหน่งผู้ใหญ่บ้าน ชาวบ้านได้เลือก นาย ปุ๊ด อุดกาวี เป็นผู้ใหญ่บ้าน ท่านได้พัฒนาหมู่บ้านให้เจริญขึ้นสร้างถนนในหมู่บ้านโดยไม่ได้ใช้งบประมาณจากทางราชการ ท่านได้ดํารงตําแหน่งจนถึง พ.ศ. ๒๕๑๕ หลังจากท่านลาออกจึงได้เลือกต้ัง ซึ่ง นาย คํา เอี่ยมฤทธิ์ มาเป็นผู้ใหญ่บ้านอีกคร้ังหนึ่ง จนปี พ.ศ. ๒๕๑๗ก็ได้ลาออกจากตําแหน่ง และเลือกต้ังได้ นายปุ๊ด อุดกาวี อีกคร้ังเช่นกัน ท่านได้พัฒนาหมู่บ้านพร้อมท้ังสร้างสะพานข้ามลําห้วยแม่ยางร่วมกับชาวบ้านและครูบาชัยวงค์ศาพัฒนา แพะป่าด่างเดิมเป็นที่ป่าละเมาะ ต้นไม้ใหญ่ ส่วนใหญ่เป็นไม้ ด่าง ในสมัยน้ันคนในชุมชนมีมากขึ้น ไม่มีที่อยู่อาศัย นายปุ๊ด อุดกาวี ผู้ใหญ่บ้าน จึงได้จัดสรรที่ดินแพะป่าด่างให้กับชาวบ้านให้อยู่อาศัยคนละ ๑ ไร่ ครอบครัวที่ย้ายไปสร้างบ้านที่แพะป่าด่างมีดังน